Rozdział 7.

Przymknęła lekko powieki i wciągnęła do nozdrzy przyjemny zapach powietrza. Usiadła na skraju drewnianego pomostu, wpatrując się w zachodzące w oddali słońce. Pomarańczowy blask słońca rozświetlał niebo i taflę wody. Siedziała już tutaj od dobrych trzydziestu minut. Co jakiś czas zerkała za siebie, żeby sprawdzić czy czasem Styles nie zapragnął do niej dołączyć, ale widocznie miała tą godzinę tylko dla siebie. Całe szczęście.

Wyciągnęła telefon z kieszeni ponownie sprawdzając stan zasięgu, ale nic się nie zmieniło. Na wyświetlaczu wciąż widniała ikonka, że wiadomość nie została dostarczona. Zagryzła wargę i schowała urządzenie. Tęskniła za Jaredem, chodź minął dopiero dzień odkąd go nie widziała. Zawsze spotykali się po zajęciach i tak mijały im godziny we własnym towarzystwie. A teraz nie mogła żaden sposób się z nim skontaktować. Zmarszczyła brwi przypominając sobie, że nie otrzymała od niego żadnej wiadomości, gdy Edward „porwał” ją sprzed uczelni. Nie możliwe żeby przestał się nią interesować, była przecież jego przyjaciółką. A co jeśli stało się coś złego? Znów powróciły te myśli. Potrząsnęła głową próbując wyrzucić nawiedzające jej głowę obrazy. Nie, zapewne gdzieś w Londynie siedzi w swoim domu i jest cały i zdrowy. Jeśli nie dowie się od niej, pojedzie do ojca i on mu powie gdzie jest. Musiała trzymać się choćby takiej opcji.

Niebo powoli zaczynało przybierać granatową barwę i gdzieniegdzie rozbłysły pojedyncze gwiazdy. Zbliżała się pora żeby wracać. Wsparła się po bokach rękoma i podniosła swoje ciało do góry. Powoli ruszyła w stronę budynku mierząc wzrokiem jego kontury. W niektórych pokojach na dole rozbłysły światła, dając znać, że oprócz nich i właścicieli, ktoś jeszcze wynajmuje pokoje. Dotarłszy do wejściowych drzwi przystanęła i zwróciła głowę w kierunku, z którego kilka godzin nadjechali. Przed oczami błysnął jej obraz knajpki, oddalonej kawałek stąd.

Uśmiechnęła się pod nosem. Raczej nie należała do posłusznych osób. Może obiecała, że wstawi się za godzinę, ale teraz jakoś nie miała ochoty na jego towarzystwo. Uznała, że późnej postara się jakoś wytłumaczyć swoje spóźnienie. Potrzebuje jeszcze tylko godzinki.

Nie zastanawiając się ani chwili dłużej, podjęła ostateczną decyzję i szybko oddaliła się od motelu.

*

Dopiero gdy zamknęły się za nią drzwi, pomyślał, że chyba nie był to zbyt dobry pomysł, żeby puścić ją samą. Ale z drugiej strony nie mógł jej wiecznie wszystkiego zabraniać i trzymać ją na smyczy. Bond znajdował się kilkadziesiąt kilometrów stąd. Wrogowie również. Przynajmniej miał taką nadzieję. Musiał jednak przez cały czas być czujny.

 Zamknął dziwi do swojego pokoju i zabierając czyste, naszykowane przed jej małą wizytą, rzeczy, ruszył w stronę łazienki. Poświęcił kilka minut na odprężający prysznic, który pobudził do życia jego organizm. Cały ten pościg i wyprawa na lotnisko, było to dla niego czymś wyczerpującym. I jeszcze doszła do tego Irma. Dziewczyna niesamowicie działała mu na nerwy, ale jakoś coraz bardziej przestało mu to przeszkadzać. Czyżby powoli miękł? Nie, tak nie może być. W swojej pracy powinien być twardy i nie dawać się omamić. Ale za żadne skarby nie potrafił zahamować tego jak na niego działała. Na przykład, gdy poprosiła go o samotne wyjście. Bitwa myśli przetoczyła się przez jego głowę, ale wystarczyło tylko jedno spojrzenie jej czekoladowych tęczówek, żeby wyraził zgodę.

Jeszcze raz przemył twarz, tym razem nieco chłodniejszą wodą, po czym wyszedł spod prysznica, wytarł się ręcznikiem i przebrał w czyste rzeczy.

Przez resztę czasu spacerował od kuchni do pokoju gościnnego, podgryzając jabłko. Chwilę stanął przy oknie spoglądał w stronę zatoki, gdzie siedziała. Gdy zobaczył jak odwraca głowę, wycofał się szybko w cień i ruszył do swojego pokoju. Rzucił ogryzek do kosza i wypuściwszy z ust ciche westchnięcie położył się na łóżku. Sprawdził jeszcze która była godzina i odłożywszy telefon na bok, założył ręce za głowę i zamknął oczy. Dochodziła godzina dziewiętnasta, powiedzmy, że miała jeszcze kilkanaście minut. Poprawił się jeszcze raz, wyciągając nogi na cała długość łóżka i po chwili odpłynął w krainę snów.

Obudził się raptownie, siadając na brzegu materaca. Przetarł dłońmi oczy i odruchowo sięgnął po telefon. 22:34. Przełknął głośno ślinę, rzucając się na pogrążony w mroku korytarz. Opierając jedną dłoń o ścianę przesunął się kilka kroków do przodu, idąc w stronę pokoju dziewczyny. Przez szczelinę między progiem nie wydostawało się żadne światło, utwierdzając go w tym, że dziewczyny nie ma. A może zasnęła?

-Irma?- odezwał się cicho, naciskając powoli klamkę. Rozejrzał się po pokoju rozświetlonym białą poświatą księżyca i zacisnął usta w wąską linię. Nie. Łóżko było nietknięte.

Nie było sensu szukać jej po innych pokojach, nie przyszła. Zanim wyszedł, zerknął jeszcze raz na mostek. Wcale nie spodziewał się, że ją tam zobaczy, sprawdził tak tylko, z ciekawości. Ale dokąd mogła pójść?

Jak mógł być tak naiwny i uwierzyć w to, że dotrzyma słowa. Zarzucił na ramiona czarny płaszcz i szybkim krokiem pokonał hol, wychodząc na plac przed motelem. Przystanął na środku drogi i zmierzwił dłonią włosy.

-Myśl, Styles! Dokąd mogła pójść…- zagryzł dolną wargę, tupiąc nerwowo nogą. Spojrzał na ciemną przestrzeń malującą się przed nim i ruszył drogą prowadzącą w stronę miasteczka. Noc była bezchmurna i gwiaździsta, ale panował chłód. Czemu się dziwić, nastała już połowa października i robiło się coraz zimnej. Postawił kołnierz płaszcza i wsunął zmarznięte dłonie do kieszeni. Zimne powietrze jednak miało swoje plusy. Wzbudził się całkowicie i po tej jak na razie krótkiej przechadzce jego mózg wypełniły tysiące myśli. Chciał udowodnić szefowi, a zwłaszcza sobie, że nie jest tylko zapatrzonym w siebie dupkiem –jak uważali inni- mającym gdzieś opinię innych i olewającym wszystko, ale że jest osobą odpowiedzialną i potrafiącą w coś się zaangażować i dążyć do spełnienia swojego celu. Był świadomy tego, że Bond czeka na jego najmniejsze poślizgnięcie, dlatego przeznaczył mu tą robotę. Będzie to na pewno do niego sama przyjemność wylać go z agencji i zrujnować do końca jego życie. Przecież, kto jak nie właśnie ojciec najlepiej zna swoją córkę i wie, do czego jest zdolna. Więc nie może dowiedzieć się, że jego córeczka wymknęła się mu, kiedy on spokojnie drzemał sobie w pokoju. Nie mógł pozwolić, żeby to wszystko się skończyło.

W oddali dostrzegł błysk światła i wychodząc z łagodnego zakrętu zatrzymał się kilka metrów od przydrożnego baru. Na zewnątrz stało kilku roześmianych i lekko wstawionych mężczyzn. Minął ich, starając się ignorować pojedyncze komentarze rzucające w jego stronę i wszedł do środka. Powitało go duszne powietrze przesiąknięte smrodem alkoholu i dymu papierosowego, od którego było aż biało w pomieszczeniu.

Był to pierwszy objaw cywilizacji od kilku kilometrów i miał przeczucie, że właśnie tutaj ja zastanie. Nie mylił się. Gdy wszedł w głąb pomieszczenia, ujrzał ja siedzącą przy barze, bawiąca się na wpół opróżnioną butelką z piwem. Irma pochłonięta rozmową z barmanem, wcale nie usłyszała, kiedy spoczął na krześle obok. Edward oparł łokcie na blacie i zmierzył chłopaka uważnym spojrzeniem. Odchrząknął zniecierpliwiony, zwracając tym na siebie uwagę. Niebieskie oczy blondyna najpierw zatoczyły krąg, a następnie spoczęły na nim.

-Coś podać?- odrzekł barman, siląc się na uprzemy ton. Widać nie był zbytnio zadowolony z tego, że ktoś mu przeszkadza w filtrowaniu podczas pracy. Edward uśmiechnął się pod nosem, niemniej nie był to wesoły uśmiech.

-Poproszę to co ona.- wskazał kciukiem na Irmę, która słysząc jego głos zakrztusiła się i czerwona na twarzy odwróciła się do niego.

-Co…?

-Co ja tutaj robię? Chyba raczej to ja powinienem zadać to pytanie tobie. Miałaś wyjść tylko na godzinę.

-Cóż, trochę mi się przedłużyło, jak widać. Spędzam czas w lepszym towarzystwie.- syknęła zza zaciśniętych zębów. A więc znikneła ta urocza osóbka, która błagała go o samotne wyjście. Westchnął w duchu.

-Masz na myśli jego?- zaśmiał się sztucznie mierząc odwróconego do nich tyłem, chłopaka. Już nie przypadł mu do gustu.

-Nazywa się Niall i przynajmniej jest lepszym towarzystwem niż ty.

-Auć. Prawie mnie to zabolało.- burknął.

Chłopak o imieniu Niall postawił przed nim zamówiony trunek, posyłając mu obojętne spojrzenie, natomiast dziewczynę obdarzył szerokim, przyjaznym uśmiechem, który odwzajemniła. Edward przystawił szyjkę butelki do ust i jednym łykiem opróżnił zawartość do połowy. Zerknął ukradkiem na Irmę, która oparła głowę o rękę i ze znużoną miną bawiła się pusta butelką.

Nagle rozległ się dźwięk nieznanej mu piosenki rozejrzał się w poszukiwaniu źródła skąd mogła ona dochodzić. Irma gwałtownie wyprostowała się i zaczęła się szamotać z kieszenią swojej kurtki. Spojrzał na jej wysiłki rozbawiony, ale uśmiech zamarł mu na ustach, gdy dostrzegł telefon w jej dłoni. Dziewczyna posłała mu szybkie, pełne niepokoju spojrzenie i starała się odrzucić połączenie. Wyrwał jej urządzenie, co spotkało się z cichym okrzykiem oburzenia i zanim osoba dzwoniąca zdążyła się rozłączyć przeczytał imię na wyświetlaczu.

„Jared Reed”

Znał to nazwisko, aż za dobrze. Tylko zastanawiało go skąd ona go zna. Zacisnął dłoń na urządzeniu i z hukiem położył go przed Irmą. Tego już po prostu nie mógł znieść. Czuł jak krew się w nim gotuje i wiedział, że jeśli nie ruszy się z miejsca zrobi jakieś głupstwo i straci jeszcze bardziej w oczach Irmy. Trzymając wciąż butelkę w ręce wyszedł na zewnątrz i tam dał ponieść się emocją. Z rykiem zamachnął się i rzucił przedmiotem o ścianę. Odłamki zielonego szkła rozprysły się wokół i opadły na zmienię.

Wystarczyło tylko zobaczyć znów to imię, żeby wywołać u niego takie emocje.

-Edward…?- dotarł do niego cichy, zaniepokojony głos Irmy. Obejrzał się przez ramię i zobaczył jej sylwetkę malującą się w progu drzwi.

-Wracamy do motelu. Natychmiast.

~~*~~

 Długo mi zeszło napisanie tego rozdziału. Większą część miałam już napisaną praktycznie 2 tygodnie temu, a końcówkę dopisałam...dzisiaj. Tyle musiałam czekać na chodźby odrobinę weny. Ale mimo to uważam, że nie poszalałam z tym rozdziałem. Chciałam jakoś polepszyć relacje pomiędzy dwójką bohaterów, ale jak piszę, to mi to wcale nie wychodzi. Dalszą ocenę pozostawiam Wam x

+ Dziękuję za pomoc mojej Cath, bo bez niej końcówka by nie powstała. Kocham Cię, siostra! <3