Rozdział 6.

Przeżyła lot. Jeszcze nigdy nie czuła takiej ulgi, jak w momencie, gdy schodziła z pokładu samolotu. Najgorsze półtorej godziny w jej życiu. Na dodatek musiała udawać, że wcale nie robią na niej wrażenia małe turbulencje, na które napotkali i nachylenie samolotu, kiedy startował lub lądował, ponieważ Edward non stop zerkał w jej stronę. Istny koszmar!

Jej ciało przeszyła taka fala ulgi i szczęścia, gdy tylko postawiła nogi na stałym gruncie, że niemal biegiem opuściła budynek i tym razem to Styles ledwo potrafił za nią nadążyć. Przebiegła truchtem dosyć długi kawałek, ale gdy tylko dostrzegła drzwi na zewnątrz i kilka taksówek zaparkowanych przy wejściu, przyśpieszyła niemal do sprintu. Dało jej oczywiście znać jej lenistwo i unikanie wysiłku fizycznego. Po kilku sekundach poczuła nieprzyjemny ucisk i z jękiem złapała się za brzuch.

-Co to miało być?- wysapał chłopak, hamując śmiech i wskazując kciukiem na drzwi przez które wybiegła niemal potrącając ludzi. Stała na chodniku przed wejściem na lotnisko i opierała dłonie na udach, desperacko nabierając powietrza do płuc. Czuła suchość w ustach i żałowała, że nie kupiła sobie wody.

-Nic takiego.- odparła w odpowiedzi, ignorując jego rozbawiony wyraz twarzy. Dla niego cała ta sytuacja musiała być naprawdę komiczna.

-Jasne.- usłyszała jego chichot, na co uniosła w zaciekawieniu brwi i spojrzała na niego. Wow. Pan Styles na moment się rozluźnił i w końcu nie był tym irytującym, wiecznie spiętym agentem, tylko wyglądał jak normalny chłopak. Jego twarz rozświetlił szeroki uśmiech, ukazujące dołeczki w policzkach, a oczy rozbłysły radośnie. Był to bardzo przyjemny widok. Zagryzła dolną wargę przypatrując się jego roześmianej twarzy i uderzyła ją myśl, że jest bardzo przystojnym mężczyzną, a ten uśmiech dodaje mu takiego chłopięcego uroku… Wytrzeszczyła oczy.

Zaraz, zaraz. Że co?! Irma, czy ty się słyszysz?!, zacisnęła powieki, klnąc cicho pod nosem. Jeszcze tego brakowało, żeby zaczęła ślinić się na jego widok. Nie, nigdy w życiu!

Wyprostowała się i odparła:

-No już, wyśmiałeś się? Potrzebujesz jeszcze chwili, żeby się uspokoić? Nie, super. Więc możemy już udać się do jakiegoś hotelu czy coś? Mam dość tego miejsca.- machnęła dłonią na budynek. Edward zacisnął wargi starając się uspokoić, ale widziała, że ten głupkowaty uśmiech nie chce zejść mu z twarzy. Pokiwał głową i podszedł do jednej z taksówek.

-Kretyn.- mruknęła pod nosem. Musiała jednak od wrócić się od niego plecami, bo jego uśmiech był zaraźliwy.

Zameldowali się w motelu oddalonym parę kilometrów od centrum. Dobre miejsce na kryjówkę, pomyślała dziewczyna, patrząc jak za szybą samochodu przewija się krajobraz. Budynek znajdował się na kompletnym odludziu, nie licząc przydrożnej knajpki znajdującej się pięć minut drogi od ich obecnego miejsca zamieszkania. Do motelu prowadziła tylko jedna, kamienista droga dojazdowa, otoczona pustymi polami. Wysiadając z taksówki, Irmie na widok budynku zabrakło tchu. Był to przepiękny dworek, wybudowany z szarej cegły, posiadający dwie małe wieżyczki po obu stronach. Uderzyło ja podobieństwo tej budowli do domu w którym wychowywał się jej ojciec. Skyfall. Widziała go tylko raz, na jednej fotografii. Niestety spłonął rok temu w nieznanych jej okolicznościach. Miała jednak pewne podejrzenia. Bond w tym czasie był nieobecny, a gdy wrócił był bardzo odmieniony. Powiedział jej, co zaszło, a następnego dnia doszła jeszcze do tego wiadomość o śmierci M. Przez krótki czas współczuła ojcu, ale zaraz stał się na powrót tym samym człowiekiem sprzed wypadku.

Otrząsnęła się ze wspomnień i wytężyła słuch. Do jej uszu dotarł ledwo słyszalny szum fal. Rozejrzała się dokoła, ale nigdzie nie odnalazła żadnych odznak tego dźwięku. Dopiero później, będąc już w pokoju podeszła do okna w swojej sypialni i z jej ust wydarło się ciche westchnięcie. Z jej okna rozprzeszczeniał się przepiękny widok na małą zatoczkę, znajdującą się praktycznie zaraz za domem. Popołudniowe słońce odbijało się od powierzchni wody, kusząc ją. Zacisnęła dłonie na parapecie i odbiła się od niego lekko. Zobaczy najpierw jak potoczą się sprawy z Edwardem. Czy teraz, kiedy byli z dala od niebezpieczeństwa, dalej będzie zgrywał takiego nad opiekuńczego, czy może wyluzuje, jak jakiś czas temu na lotnisku.

Nie było żadnego kontaktu z rzeczywistością, byli skazani tylko na siebie, nie licząc uroczej starszej pary, która przyjęła ich, gdy tylko weszli do recepcji. W pokoju gościnnym nie było telewizora, a telefony komórkowe nie miały zasięgu. Cóż za ironia losu.

Ich mieszkanie znajdowało się na drugim piętrze. Starsza pani, właścicielka, zaprowadziła ich aż pod same drzwi. Życzyła miłego pobytu i z przyjaznym uśmiechem pożegnała się z nimi. Zamykając za sobą drzwi znaleźli się w wąskim holu. Po prawej stronie znajdowały się dwie sypialnie z łazienkami, na co dziewczyna w duchu odetchnęła z ulgą. Dalej korytarz zaprowadził ich wprost do niewielkiego salonu połączonego razem z jadalnią i kuchnią. Wszystko zostało urządzone w staroświeckim stylu, ale bez żadnej przesady i z klasą.

Wybrała sypialnię znajdującą się na samym końcu przedpokoju. Pokój był utrzymany w nieco ciemnych kolorach. Ściany pokrywała brązowa ozdobna tapeta, gdzie niegdzie powieszone były małe obrazy przedstawiające zapewne tutejszy krajobraz. Po prawej stronie od wejścia stała komoda wykonanego z ciemnego drewna z pozłacanymi uchwytami, a zaś po lewej stronie niedaleko okna, ustawione było dwuosobowe łóżko. Jego rama wykonana była z hebanowego drewna tak samo jak reszta mebli w pokoju. Położyła torbę na jasnej pościeli i usiadła na miękkim materacu.

-I co teraz?- wyszeptała w pustą przestrzeń. Usłyszała jak Edward zamyka drzwi do swojego pokoju. Rejestrowała przytłumione dźwięki jego krzątaniny. Z pewnością rozpakowywał rzeczy, chował bron w bezpieczne miejsce.

Wtedy właśnie podeszła do okna i zobaczyła ten widok. Zagryzając nerwowo wargę zaczęła się zastanawiać, co by powiedział, gdyby przedstawiła mu swoja propozycję. Tak bardzo chciała wyjść za zewnątrz. Gdy wylądowali zaczął zachowywać się nieco inaczej niż w Londynie. Teraz, gdy nie był pod okiem jej ojca zachowywał się w miarę normalnie, dostrzegła, że starał się wyluzować i nie być takim jak chciał Bond. Na jego przykładzie było idealnie widać, jaki wpływ ma James na swoich pracowników. Kochany tatusiek.

Wzięła głęboki oddech i nieśmiało zapukała w jego drzwi. Otworzyły się niemal natychmiast, jakby wyczekiwał, że go odwiedzi.

-Chcę wyjść. Sama.- wypaliła zanim zdążył powiedzieć cokolwiek. Na jego czole pojawiła się pojedyncza zmarszczka, kiedy przeszywał ją wzrokiem swoich zielonych tęczówek. Dzielnie wytrzymała to spojrzenie, a w duchu zaciskała palce żeby tylko się zgodził. Zamknął oczy i oparł czoło o dłoń przytrzymującą drzwi.

-Okej. Masz godzinę.

Na usta cisnął się jej szeroki uśmiech i nie mogła się powstrzymać. W środku aż szalała z radości.

-Mówię serio. Godzina.

-Tak jest, sir.- mruknęła, wywracając oczami i odwracając się na pięcie ruszyła do wyjścia. Czuła na swoich plecach jego spojrzenie dopóki nie zamknęła za sobą drzwi. Wolność! Choć na chwilę, ale to zawsze było coś. Poklepała kieszeń spodni sprawdzając czy zabrała ze sobą to co najpotrzebniejsze i z uśmiechem ruszyła przed siebie.

~~*~~

Chciałam dodać rozdział przed sobotą i jakoś zebrałam się w sobie i zaczęłam przepisywać. Pominęłam w zeszycie 3 kartki, bo nagle wpadłam, ze inaczej zakończę rozdział. Co nieco z tego co mam już napisane, wykorzystam do następnego rozdziału. Przeczytałam tylko raz do połowy, żeby wyłapać błędy i wgl, ale potem mi się odechciało. jeśli cokolwiek się znajdzie poprawię jutro.

Rozdział ujdzie, tyle powiem. Zobaczę jak Wam się spodoba, chociaż jest krótki i nic w nim takiego specjalnego. 

Dziękuję tym osobom, które komentują i czytają tego bloga. Kocham Was tak bardzo mocno! <3